Prezentacje maturalne

Kategorie

• motyw biznesu
• motyw boga
• motyw bohatera romantycznego
• motyw katastrofy
• motyw kobiety
• motyw kultury
• motyw magii
• motyw miłości
• motyw śmierci
• motyw słabości
• motyw totalitaryzmu
• motyw tragizmu
• motyw twórcy
• motyw walki
• motyw wiary
• motyw wsi
• motyw władzy
• motyw zbrodni

Czy wiesz, że...

Nie istnieją żadne prawdy moralne możliwe do odkrycia, nie istnieje obiektywna różnica między dobrem a złem, a tylko taka, którą wyznaczają poszczególne społeczeństwa. Zgodnie z tym poglądem nie możemy krytycznie dociekać, co powinniśmy uważać za moralnie właściwe a tylko konstatować, co inni za takie uważają (lub my sami). Etyka biznesu to rozważania nad sposobami i kierunkami działania w ramach życia gospodarczego, które dadzą lub nie obronić się z moralnego punktu widzenia.

John Ronald Reuel Tolkien jest autorem trzech opowieści rozgrywających się w mitycznym świecie - baśni Hobbit, eposu (Trylogii) Władca Pierścieni i mitologii Silmarillion oraz kilku krótkich form, opowiadań baśniowych nie związanych, lub luźno związanych z wielką mitologią tzw. Legendarium Śródziemia. Opublikował ponad 100 prac z dziedziny filologii i literatury dawnej, współpracował przy powstaniu największego słownika języka angielskiego, wydawanego zaraz po I wojnie, Oxford English Dictionary. Znał (w różnym stopniu) ponad 30 języków, głównie wymarłych, germańskich i celtyckich. Za dorobek naukowy i literacki John Ronald Reuel Tolkien otrzymał wiele nagród i honorowych doktoratów w Holandii, Irlandii, Anglii, Francji i Stanach Zjednoczonych oraz najwyższe wyróżnienie państwowe - Order Imperium Brytyjskiego, odznaczenie przyznawane najwybitniejszym brytyjskim twórcom i najsłynniejszym osobistościom, którego idea i nazwa jednak wcale nie były mu bliskie. Potępiał imperializm i mocarstwowe ambicje, osobiście zaś czuł się bardziej Anglikiem niż obywatelem brytyjskim. W czasie przyznawania tej nagrody poskarżył się na słowa "brytyjskie" i "imperium", i do końca życia nie używał związanego z tym orderem tytułu szlacheckiego.

W roku 1917 Witkacy przyłączył się do grupy "formistów" i brał udział w jej wystawach. Dwa lata później, w roku 1919, wydał swoje główne dzieło estetyczne Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia zawierające Teorię Czystej Formy. Ta teoria estetyczna (bo nie był to program w przeciwieństwie do ówczesnych, licznych, nowych kierunków artystycznych) zdeterminowała jego późniejszą twórczość malarską oraz teatralną. I chociaż teoria ta stanowiła najlepszy opis tego, co się wówczas w sztukach plastycznych działo (m.in. kubizm, abstrakcjonizm), to pozostała właśnie niezrozumiana, budząc szereg nieporozumień (uprzedzonych niejako samym tytułem publikacji) i w zasadzie trwa to do dzisiaj. Teoria Czystej Formy została wykorzystana także w teatrze. Tutaj Witkacy okazał się wizjonerem i inspirował reżyserów. Pod wpływem teorii Witkacego wykreował swój teatr Tadeusz Kantor. Około 1926 roku Witkacy zrezygnował zupełnie z malarstwa olejnego. Ograniczył się do wykonywania pastelowych portretów w ramach tzw. "Firmy portretowej S. I. Witkiewicz". Portrety te, w regulaminie "firmy" zostały podzielone na 5 typów, w zależności od usytuowania na skali: naturalizm - Czysta Forma. Te ostatnie, wykonywane niegdyś pod wpływem narkotyków, z którymi Witkacy zapoznał się podczas służby w Rosji, a później "na trzeźwo", przyniosły mu sławę.

Poszczególne wydziały szkoły wyższej mogą być uprawnione do nadawania stopni naukowych doktora oraz doktora habilitowanego. uczelnie posiadające przynajmniej jedno uprawnienie do nadawania stopnia naukowego doktora mają status uczelni akademickich, a nie spełniająca tego warunku, uczelni zawodowych. Poszczególne kierunki studiów w szkole wyższej podlegają akredytacji, polegającej na sprawdzeniu, czy dany kierunek odpowiada przewidzianym dla niego standardom kształcenia. Instytucją odpowiedzialną za akredytację szkolnictwa wyższego w Polsce jest Państwowa Komisja Akredytacyjna. Ponadto szkoły wyższe prowadzą studia podyplomowe, a także działalność naukową.

Prawo oświatowe to gałąź prawa administracyjnego regulująca działanie, organizację i nadzór nad systemem oświaty. Prawo oświatowe w Polsce jest niestety wadliwe. Prawa ucznia mimo, iż już znacznie "okrojone" przez system prawny i polskie zwyczaje są także nienależycie chronione pod względami proceduralnymi. Od wielu decyzji wewnątrzszkolnych sprzecznych z prawem trudno jest się odwołać, a być może nie można odwołać się wcale.