Przyczyną na ogół jest bierność, niechęć do podjęcia pracy nad sobą lub po prostu niewiara w to, że może ona przynieść oczekiwane efekty. Walka z własnymi słabościami rzeczywiście jest wyjątkowo trudnym wyzwaniem. Oznacza przecież konfrontację z samym sobą, działanie skierowane przeciw czemuś, co stanowi część mnie, element mojej osobowości, mojego ?Ja?.

Jednak znajdują się tacy, którzy tę walkę podejmują. Potrafią się zdobyć na samokrytycyzm, rozpoznać swoje słabości i spróbować przeciwstawić się im. Właśnie taką czynną postawę przyjęły prezentowane przeze mnie postaci literackie. Grupę bohaterów walczących ze swoimi słabościami otwiera Kordian.

Tytułowa postać dramatu Słowackiego to samotny spiskowiec. Rozczarowany biernością swych rodaków, podejmuje się zabicia Cara, i wywalczenia niepodległości dla ojczyzny. Nieudany zamach obnaża słabości tego, niewątpliwie szlachetnego, bohatera.

Kordian przyjmuje waleczną, pełną odwagi postawę. Jest zdolny do najwyższych poświęceń. A jednak nie potrafi swoich idei i zamiarów wprowadzić w czyn. Słynna scena na Zamku to moment uświadomienia sobie własnych słabości- symbolizują je Strach i Imaginacja. Dwukrotnie bohater próbuje się z nimi zmierzyć. Dwukrotnie okazuje determinację , wolę działania. Pierwsza sytuacja ma miejsce w szpitalu dla obłąkanych. W rozmowie z Doktorem Kordian nie chce przyjąć do wiadomości, że jego zamiar był czystym szaleństwem. Żarliwie broni idei walki o ojczyznę i swego przekonania, że jest jednostką do takiej walki powołaną. Druga sytuacja ma miejsce na Placu Saskim. W konfrontacji z Księciem Konstantym sprowokowany przez niego bohater zdobywa się na odważny czyn- skok na koniu ponad bagnetami. Jednak w ostatecznym rozrachunku, Kordian okazuje się postacią przegraną. Nie jest w stanie podołać wyzwaniu, które sam sobie postawił. Nie może pokonać własnej wrażliwości ani uwolnić się od nadmiernego indywidualizmu. Ale największym jego ?grzechem?, co pokazuje scena Spowiedzi , staje się jego samotność, odcięcie się od ludzi, nadmierne zaufanie w skuteczność działania w pojedynkę.

Pozostali bohaterowie, których wybrałam, mają z Kordianem wiele wspólnych cech. Też są nietuzinkowymi jednostkami, uwikłanymi w dramatyczny splot życiowych okoliczności. Od bohatera Słowackiego różnią się jednak zasadniczo- ich walka z własnymi słabościami jest walką wygraną.

Świadectwem, że można pokonać nawet największe załamanie duchowe, są niewątpliwie ?Treny? Jana Kochanowskiego. Cykl dziewiętnastu utworów żałobnych zapisuje historię psychicznej metamorfozy podmiotu lirycznego.
Początkowo całkowicie ulega on cierpieniu, wywołanemu trudną do zaakceptowania śmiercią córki. Rozpacz prowadzi do kryzysu światopoglądowego, zwątpienia w wyznawane dotąd wartości- mądrość, dobro, nawet Boga. Kiedy się czyta środkowe treny cyklu, można odnieść wrażenie, że ten nieszczęśliwy ojciec i rozczarowany filozof już nigdy nie przełamie duchowego impasu. A jednak podmiotowi lirycznemu udaje się znaleźć drogę emocjonalnego i, co ważniejsze, filozoficznego odrodzenia. W trenach konfesyjnych sposobem na złagodzenie cierpienia, rozgoryczenia, niewiary jest próba ponownego zaufania Bogu. ?Ja? liryczne uznaje boskie prawo do kierowania ludzkimi losami i nieprzewidywalność boskich wyroków. W finale cyklu podmiot liryczny pokonuje własne słabości. Ale jest to triumf szczególny. Polega on na odzyskaniu duchowego spokoju poprzez pogodzenie się ze świadomością, że człowiek nie jest istotą doskonałą.

Konfrontacja z sytuacją ekstremalną, często okazuje się w życiu człowieka momentem, który ujawnia jego siłę bądź niedoskonałość.

Takie doświadczenie staje się również udziałem kolejnej wybranej przeze mnie postaci- dziennikarza Ramberta.
Bohater powieści Alberta Camusa zostaje uwięziony w obcym mieście przez epidemie dżumy. Początkowo próbuje za wszelką cenę wydostać się z Oranu i powrócić do swej ukochanej. Obojętny na cierpienie innych poddaje się swemu egoizmowi. Nie poczuwa się do solidarności z mieszkańcami miasta, traktuje epidemię jako ?nie swój? problem. Nie mogąc zrealizować planu wyjazdu, ulega rozpaczy. Przełom w postawie Ramberta dokonuje się pod wpływem doktora Rieux. Dziennikarz ostatecznie, pokonuje bezwzględne pragnienie indywidualnego szczęścia. Miłość, która stymulowała jego egoizm staje się-parabolicznie- siłą, wspomagającą Ramberta w walce z własną słabością.

Zwycięstwo nad samym sobą- w przypadku tego bohatera- ma sens szczególny. Rambert nie tylko ocala swe uczucie w szlachetnej, wolnej od egoizmu postaci, ale też okazuje się człowiekiem zdolnym do poświęcenia dla innych ludzi.
Miłość okazuje się wartością, która daje siłę nie tylko Rambertowi, ale i kolejnemu prezentowanemu przeze mnie bohaterowi.

Arlene McKinley postać z filmu Pt. ?Podaj dalej? to samotna matka, która zmagając się z życiowymi trudnościami szuka zapomnienia w alkoholu. Kobieta zdaje sobie sprawę, że picie nie uwolni jej od problemów, ale nie jest na tyle silną osobą, by zerwać z nałogiem. Uważa, że ?wszyscy jesteśmy słabi?. Na szczęście w walce z alkoholizmem nieustannie pomaga jej syn- Trevor. Wszelkie wcześniejsze próby nie dają rezultatów. Dla syna próbuje uporać się z nałogiem, który niszczy jej życie. Jednak nie jest to na tyle proste, by go przezwyciężyć. Dodatkową motywacją w całym tym zmaganiu jest znajomość Arlene z nauczycielem Trevora, w którym odnalazła zrozumienie i wsparcie. Dzięki niemu bohaterka po raz kolejny podejmuje tym razem udaną walkę, o siebie i swoje życie.

Słabości w człowieku będą istnieć zawsze. Pamiętajmy jednak, że mamy możliwość sprzeciwu przeciwko nim i podjęcia z nimi walki, tak jak to zrobiły wybrane przeze mnie postaci. Spełniając swoje cele, walczą ze swoimi słabościami najczęściej pokonując je. Lecz nie jest łatwym zadaniem, aby zwyciężyć, pokonać wszelkie swoje niedoskonałości charakteru. Często przechodzą trudną drogę. Jednak ważne jest, że w ogóle tę walkę podjęli.

?Antygona? jest klasyczną tragedią antyczną, w której następuje konflikt tragiczny. Tytułowa bohaterka na skutek nieszczęśliwego zbiegu wydarzeń staje przed dramatycznym wyborem, który z góry skazuje ją na porażkę. Surowy władca Teb, Kreon, ustanowił zakaz pogrzebania zwłok zdrajcy miasta, Polinejkesa, poległego w boju o Teby. Tymczasem Polinejkes był bratem Antygony i ona jako jego siostra winna była oddać mu ostatnią posługę. Staje ona przed tragicznym wyborem – albo złamać zakaz króla i narazić się na karę śmierci, albo zachować posłuszeństwo wobec postanowień władcy i narazić się na wyrzuty sumienia spowodowane niespełnieniem podstawowego, humanitarnego obowiązku wobec brata. Jakiegokolwiek rozstrzygnięcia by nie dokonała, zawsze stanie na straconej pozycji. Gdy pogrzebie brata, zginie. Gdy zaś tego nie uczyni, nigdy nie zazna już spokojności ducha. Antygona decyduje się na spełnienie swego moralnego obowiązku i grzebie brata. Wynikiem dokonania tego czynu, który z punktu widzenia obowiązującego prawa był przestępstwem, jest pojmanie Antygony i skazanie jej na śmierć. Tragizm bohaterki opiera się na sprzeczności ustanowionego prawa z jej osobistym odczuciem moralności i sprawiedliwości. Taki konflikt między nałożonym na Antygonę zakazem a jej moralnością musi zakończyć się tragicznie. W jego wyniku bohaterka musiała podeptać swe wartości lub narazić swe życie na szwank. Jednak, mimo iż Antygona znalazła się w położeniu bez wyjścia, jej śmierć nie powoduje zmian na skalę ogólnonarodową: nie wywołuje rewolucji, nie spada głowa tyrana, nie dzieją się cuda. Tylko siostra Antygony, Ismena, jest do głębi wstrząśnięta, zaś narzeczony głównej bohaterki i syn Kreona, Hajmon popełnia samobójstwo. Zmienia się również życie samego sprawcy zajścia, Kreona, który widzi błędy swojego postępowania dopiero po utracie żony zmarłej z żalu za synem Hajmonem.

Tragizm Antygony polega na tym, że jest ona rozdarta między dwiema równorzędnymi racjami- powinnościami siostry względem zmarłego brata, a prawem państwowym. Musi ona dokonać wyboru- jeżeli nie pochowa zmarłego brata sprzeciwi się prawu boskiemu i nie spełni powinności względem zmarłego brata. Natomiast jeśli postąpi zgodnie z prawem bożym złamie zakaz wydany przez króla, a tym samym prawo.
Tragizm Antygony to tragizm człowieka, który uparcie dąży do raz postawionego sobie celu, nawet jeśli byłaby inna droga ratunku swych ideałów.

Głównym bohaterem utworu Adama Mickiewicza ?Konrad Wallenrod. jest Litwin, który w dzieciństwie został porwany przez Krzyżaków, natomiast ojciec, matka i rodzeństwo zginęli podczas najazdu. Dziecku Krzyżacy nadali imię i nazwisko Walter Alf, mały chłopiec stał się wkrótce ulubieńcem mistrza krzyżackiego, Winrycha. W zamku krzyżackim znajdował się również litewski wajdelota (wędrowny pieśniarz) Halban, służący Krzyżakom jako tłumacz. To on właśnie uświadomił chłopcu kim właściwie jest, śpiewał mu litewskie pieśni, opowiadał o ojczyźnie. Walter wielokrotnie chciał powrócić do ojczyzny, ale Halban tłumaczył mu, że jeszcze nie nadeszła odpowiednia pora – Alf miał najpierw poznać wszelkie arkana sztuki rycerskiej, wszelkie tajemnice wroga. Kiedy Walter wziął udział w walce, od razu – wraz z Halbanem – dał się wziąć do niewoli. Przybył do Kowna wraz z innymi krzyżackimi jeńcami, ale książę Kiejstut dał wiarę opowieściom Waltera Alfa i Halbana. Pozostał na dworze księcia, uczył Litwinów nowoczesnych metod walki, wkrótce też pojął za żonę córkę księcia, Aldonę. Młodzi kochali się, ale Waltera dręczyła wciąż sytuacja ukochanej ojczyzny, która była ustawicznie zagrożona. Krzyżacy napadali wciąż na poszczególne miasta, zajęli kolejno Kowno i Kiejdany, a Litwini chronili się w lasach i górach. Tak więc Walter zrozumiał, że Litwini nie są w stanie pokonać wroga w otwartej walce. Jako średniowieczny rycerz, ceniący nade wszystko honor, wzdragał się przed zdradliwymi i podstępnymi metodami walki, wiedział jednak, że nie ma innego sposobu. Po dramatycznym pożegnaniu z żoną Aldoną, po całonocnej naradzie z Kiejstutem Walter wraz z Halbanem opuszcza Litwę. Wkrótce jako giermek Konrada Wallenroda udaje się do Palestyny. Konrad ginie w tajemniczych okolicznościach, a Walter Alf podszywa się pod tę postać, przyjmuje śluby zakonne, walczy dzielnie w Hiszpanii, a następnie po śmierci Winrycha zostaje wybrany mistrzem Zakonu. Wówczas przychodzi pora na realizację śmiałych planów Konrada. Rządzi Zakonem nieudolnie, Krzyżacy często przegrywają, wydaje się, jakby Litwini znali wszelkie posunięcia Krzyżaków. Halban, towarzyszący wciąż bohaterowi namawia go, aby wreszcie przystąpił do decydującej walki, która przyniosłaby Zakonowi całkowitą klęskę. Konrad wreszcie decyduje się, prowadzi Krzyżaków do walki, w której ponoszą oni druzgocącą klęskę. Niestety, Konrad został zdemaskowany, podsłuchano bowiem jego rozmowy z tajemniczą pustelnicą, którą w istocie jest jego żona Aldona. Wówczas bohater, aby uniknąć krzyżackiego sądu, popełnia samobójstwo, co powoduje także śmierć Aldony.

Tragizm Konrada Wallenroda wyraża się przede wszystkim w bolesnym konflikcie sumienia, jego metoda walki z wrogiem wymaga wielkiego samozaparcia, przezwyciężenia skrupułów moralnych trzeba było bowiem ukraść się w łaski wroga, by pozyskać jego zaufanie. Konrad Wallenrod jest bohaterem tragicznym również, dlatego, że zrezygnował ze szczęścia osobistego poza tym ma świadomość, iż swoją ukochaną skazał na życie pustelnicze.

Tragizm głównego bohatera wynika z konfliktu wartości, konieczności wyboru tylko jednej drogi, tak jak w dramacie antycznym, prowadzącej do katastrofy.